صبح...

 

آرام
           آرامتر از نفسهایی که کنارم

                        بر سینه های غریبه ای 

                                          بالا
                                                 پایین
                                                         می روند

    در می نوردد تمام دیوانگی های دیروزیم

صلات ظهر...

             تیرباران می کنند مرا

                              مردمی که نمی شناسم 

                                              و مردمی که با مسلسل

                                                          موسیقی مردمی می نوازند

عصر...

 و من در خلوت عزادار زیر پنجره 

                            چمباتمه می زنم

                                            و تنها روشناییم

                                                    آرام آرام خاکستر می شود...


"PEN"